Bodemloze beeldentuin

Nieuwe volgers: dit weblog wordt niet meer gebruikt, ik publiceer nu op:

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/

en

https://hetstilleoogpoezie.wordpress.com/

Dank en groet!

Joost Lips

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Nieuw weblog

Heb de afgelopen tijd meerdere volgers erbij gekregen op dit weblog dat niet meer actief is; meld om deze reden nogmaals mijn nieuwe weblog: Bodemloze Beeldentuin.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Foto-opruiming en vol weblog

Na opruiming van een veelvoud aan foto’s van wat ik heb overgehouden resten er 208 afbeeldingen die ik om één of andere reden niet definitief weg wil doen. In bepaalde gevallen is de motivatie een artistieke doch heel vaak ook niet. Menig plaatje herbergt een herinnering die voor een ander meestal gissen is. Voor enkele kijkers die mij kennen kunnen er leuke verrassingen bij zijn.

Met dit blog zal ik de toegestane ruimte hier vrijwel gevuld hebben wat betekent dat ik een nieuw weblog heb opgestart waar ik vervolgens mijn werk zal plaatsen: Bodemloze Beeldentuin.

 

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Oude schetsen en streken

Ben foto’s aan het opruimen en vond veel dat ik nog wel bewaren wil om later eens te bekijken. In dit blog tekeningen en schilderingen die, o vergankelijkheid, voor een groot deel niet meer bestaan. Heb niet mijn best gedaan foto’s te bewerken; ik ruim mijn digitale bestanden en plaats wat rest. Hierna komen vergeten foto’s aan de beurt.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

“Effe naar Skibb?”

Ik zei meteen ja. Na wat pittige dagen in de opvoedkundige sfeer voelden we beiden niet de energie voor een lange wandeling. Skibbereen past dan altijd wel: beginnen met een koppie koffie en dan wat slenteren door de winkelstraten, hier een daar een charityshop induikend voor wat boeken of ander spul.
Zoals gebruikelijk zetten we de auto in North Street, dichtbij ons favoriete etablissement The Riverside Café langs rivier de Ilen. Er is hier de mogelijkheid op het terras te zitten enkele meters boven het water maar omdat de wind stevig en fris was kozen we voor het eerst ervoor de consumpties binnen te gebruiken. Twee dubbele espresso en een brownie die we deelden; welk een gevoel voor evenwicht!

interior

( Afbeelding van internet geplukt )

We hadden plaats genomen op de bank die over de gehele lengte van de wand liep. Aan twee tafeltjes zaten mensen, op een sofa lag een vrouw te lezen. We hoorden bijzonder fraaie muziek. Meest opvallend was het rauwe vioolgeluid. Uit de verschillende composities kon ik niet afleiden wat de oorsprong van de weldadige muziek was. Ik vroeg het de vrouw die de koffie en de brownie brengen kwam.
‒Yes, I can tell you that; I was the one who did put the cd in.
‒I walk with you.
Bij de bar waar de cd-speler stond overhandigde ze me het hoesje. Aha, het ging hier om Alisdair Fraser en Natalie Haas. Titel van de cd: Highlander’s Farewell. Genoteerd in mijn zakboekje. Cello and fiddle. Nice.
Karin kwam meelezen. Ze zag fiddle staan.
‒Dat betekent fluit, zei ze.
‒Nee, zei ik, dat betekent viool.
‒Nee, fluit.
‒Nee hoor, viool. Hoor jij een fluit?
‒Dat zoeken we thuis wel even op.
‒Dat zoek jij thuis wel even op; ik weet het al.

Tijdens de koffie stootte ik nogal wat onbetamelijke taal uit vanuit mijn verlangen mijn vrouw geheel te bezitten. Karin lachte voluit en wees me erop dat één van de schuine woorden die ik ten gehore bracht ook door de ons omringende Ieren prima te verstaan was. O ja, das waar ook. Maar we kennen de Ieren; ze kijken niet op en doen net alsof ze niks gehoord hebben. Na de laatste slok de straat op. Daar vervolgde ik verbale expressie aan mijn wellust te geven terwijl we voetgangers passeerden, wat Karin proestend liet opmerken dat ik andermaal woorden bezigde die ook in Engelstalig gebied prima overkomen.
Drie charityshops bezocht waarvan één binnen de minuut weer verlaten wegens de onverdraaglijke geur die er hing. Geen geschikte boeken gevonden, wel een fraai wijnglas en een legpuzzel met een winterse afbeelding van Pieter Breughel ( the Elder ) genaamd Hunters in the snow.

pieter_bruegel_the_elder_-_hunters_in_the_snow_winter_-_google_art_project

Er scheen een vriendelijk zonnetje maar het windje beviel minder goed; met onze aanwinsten gingen we terug naar de auto om huiswaarts te keren. We reden het centrum uit toen Karin het woord nam.
‒Ik vind het wel leuk dat God jou geschapen heeft…zonder twijfel een meesterwerk…speciaal voor mij.
‒Wat kan God dat goed hè?
‒Ja Lippie.
Nu reden we Skibb uit en vond Lief het tijd voor een evaluatie.
‒Als we een off day hebben is Skibbereen altijd een goede optie.
‒Whahahahaaa!
‒Tis echt waar: als we low energy kennen gaan we altijd naar Skibb.
‒U heeft zoals gewoonlijk weer eens gelijk mevrouw de Vries. Behalve dan over die fiddle, want dat is een viool.
Ik kreeg een stomp. Een liefdevolle dreun. Dat kan mevrouw de Vries als geen ander.
‒Lippie is stout!…Lippie is lief…ondeugend…de liefste!
En zo gingen we door het landschap, sprekend over niks en gelukkig met alles. Mevrouw de Vries zag nu ergens een man met een fles op de rug en een spuit in de hand om klein groen van een stoeprand los te werken.
‒Zie dat nou toch, zei ze, is dat een beroep? Een zooi gif op straat spuiten als alternatief voor dat weinige lieve zogenaamde onkruid?
Ik keek haar aan. Ze wist niet dat ik haar aankeek. Even was ik een stille minnaar. Eenmaal thuis ben ik naar boven gesneld en heb het voor de zekerheid toch maar snel opgezocht. Ja hoor: een fiddle is een viool. Meteen weer naar beneden natuurlijk om mijn gelijk te halen. We zijn in een amoureus gevecht verwikkeld geraakt.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Blijde herfst

Vier dagen lang heerlijk zonnig weer met weinig wind. Lopen door de straten hier voelt feestelijk als uit hoge bomen bladeren loskomen en langzaam naar beneden dwarrelen. Met nog een weinig tabak en een laatste vloeitje op zak gaat mijn pas naar de plaatselijke supermarkt voor nog één pakje Rizla; dat kan ik nog net betalen. Dan besluit ik de wandeling te laten klimmen zodat mij al snel een prachtig uitzicht vergund is. In de verte is de zee zichtbaar geworden; naarmate ik stijg steeds breder tussen de toppen van twee heuvelruggen tot het moment dat de horizon boven de toppen is uitgekomen. Ik bewandel een autoweg maar kom geen verkeer tegen. Wel jonge koeien in de beiderzijdse weiden. Kunnen koeien een slecht geweten hebben? Tis opvallend: steeds als een kalf mij opmerkt schrikt het beest zich wezenloos en maakt een spontaan sprongetje van mij af. Op zeker moment doen vijf van hen het tegelijk. Zie ik er zo beroerd uit? Ik voel mij geenszins beroerd en glimlach, pluk hier en daar een braam en vervolg mijn weg. Ik ervaar dat ik nergens heen hoef terwijl ik voortga om op zeker moment, uit het niets, te merken dat ik ben omgekeerd. Wauw, wat een zicht op dit majestueuze en vandaag zo vriendelijke landschap. Geluiden uit het dorp beneden bereiken mij met gemak: het slaan van een klinkhamer, een blaffende hond, kinderen die elkaar toeschreeuwen vanuit speelrekken. Twee schommels zijn zojuist gebruikt; ze zwiepen nog. Heerlijke vrede; genoegzaam en geen aanleiding tot veel gedachten. Eigenlijk zijn de weinige mentale oprispingen als de herfstblaren die zo nu en dan sierlijk door de lucht gaan: spontaan en zonder verdere bedoeling. Karin zal zo terug zijn van het werk; ik sla de straat in die me thuis zal brengen. Ben graag op tijd want we gaan wat leuks doen. We gaan wandelen in de blijde herfstzon.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: | Een reactie plaatsen

Klassiek

Ik heb nooit idolen in mijn leven gekend maar zeker kunstenaars die me diep wisten te raken. Van die kunstenaars vielen er weer velen uit mijn belangstelling zodat over bleven wat ik ‘de klassieken’ zou kunnen noemen. Klassiek, zoals ik het woord hier gebruik, is kunst die de slijtage van de loop der tijd zonder probleem trotseert. De muziek van Johan Sebastiaan Bach is binnen de toonkunst van alle tijden in die zin klassiek te noemen: de bekoring ervan zal, zolang ik leef, niet vergaan.

Vandaag las ik weer Bukowski. Karin had een job te doen en zette mij af in het centrum van Clonakilty. Ik kocht in een supermarkt een kannetje bier en een flesje rosé van klein formaat om me te begeven naar een picknicktafel aan de rand van de baai aldaar. De late zon bereikte me tijdens de wandeling erheen maar nadat ik had plaatsgenomen zat ik in de luwte van een boom en nam het pocketboekje Factotum van Bukowski uit mijn jaszak en begon te lezen. De stress van zekere spanningen die gezinsleven wel eens extra voor me sorteert, en die Karin vanzelfsprekend ook beleeft, viel na het blikje bier eigenlijk al weer erg mee. En Bukowski lezen met een slokje op, het uitzicht over de baai, ja, dat wil dan wel helpen. Meermalen was ik, moeilijke lezer omdat ik snel vormfouten opmerk, vergeten waar ik was en overmand door schaterlach. Bukowski is klassiek voor mij. Niet door zijn hoogstaande moraal, maar door zijn kunst. Zijn kunst is niet louter zijn schrijfstijl, zijn kunst is zeker zijn oprechtheid zonder hoogstaande moraal. Er zal vast met die vent niet te leven zijn geweest maar mijn bewondering draagt hij weg. Klassiek is: aangeboren gestalte en mogelijkheden combineren met niets ontziende eerlijkheid. Ik ben niet tegen geweld als het spontaan is; ik ben tegen georganiseerd geweld dat bedrog is.

Vanzelfsprekend zei Karin, die me oppikte en wijnlucht rook, dat ik stout was. Met een lach. We hebben vervolgens een fles wijn gekocht en als ik dit schrijf lijkt het me alweer te weinig. Tis zondagavond en over twaalf minuten sluit de winkel. Dat wordt dus bladertjesthee. Klassieke bladertjesthee, anders zuip ik het niet.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: | Een reactie plaatsen